Michał Asman – niezależny analityk ustawy o pomocy społecznej, autor raportów o nieprawidłowościach w OPS i SKO, publicysta OPS.pl. 
Od 2024 r. prowadzę systemowe analizy dotyczące odpłatności za DPS, wywiadów środowiskowych oraz błędów proceduralnych w pomocy społecznej.

Specjalizuję się w wykładni kluczowych przepisów ustawy o pomocy społecznej  art.1, art.2, art.3, art.5, art.61 ust 1, art.61 ust 2, art 64, art.103 ust. 2,art. 107.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Moje publikacje ujawniają najczęstsze naruszenia prawa, w tym:
- Każda procedura w pomocy społecznej - w tym ustalanie odpłatności za DPS — musi bezwzględnie zaczynać się od trzech przepisów ustrojowych oraz ich oficjalnej wykładni. To one określają cel, misję i granice działania OPS. To one decydują, czy dalsze czynności urzędników są w ogóle legalne.

Art. 1 u.p.s. — ustawa określa zadania pomocy społecznej, rodzaje świadczeń, zasady ich udzielania, organizację systemu oraz tryb kontroli. To zamknięty katalog kompetencji, którego OPS nie może rozszerzać.
Art. 2 ust. 1 u.p.s. — pomoc społeczna ma umożliwiać przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, a nie je pogłębiać.
Art. 3 ust. 1 u.p.s. — pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny, umożliwiając im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.
Wykładnia MPiPS SPS‑023‑419/08 — umowa o odpłatność nie może doprowadzić rodziny do ubóstwa.

Jeśli OPS zaczyna od sztywnych kryteriów, tabel, dochodu współmałżonka lub „praktyki urzędu”, działa poza ustawą. Pominięcie fundamentów jest rażącym naruszeniem prawa pierwszego rzędu.
        -------------        ----------------------        --------------------      ------------------                ------------------
- błędne stosowanie kryteriów dochodowych zamiast art. 103 ust. 2 dochody do mozliwości,
 W pomocy społecznej sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Tutaj „zstępni” i „wstępni” nie odnoszą się do całej rodziny, lecz wyłącznie do mieszkańca DPS. To fundamentalna różnica, którą OPS‑y od lat ignorują, próbując przenosić definicje z KRO na grunt ustawy o pomocy społecznej. Tymczasem u.p.s działa w zupełnie innym porządku prawnym - publicznym, a nie prywatnym - i posługuje się tymi pojęciamiw sposób techniczny, nie genealogiczny
przez mylenie alimentacji z odpłatnością administracyjną, art. 61 ust1.
 
Kolejność osób zobowiązanych (art. 61 ust. 1) Osoby zobowiązane do wniesienia opłaty za pobyt w DPS występują w następującej kolejności:
1.Mieszkaniec domuw przypadku osób małoletnich obowiązek spoczywa na przedstawicielu ustawowym z dochodów dziecka 
2.Małżonek mieszkańca.
3.zstępni to wyłącznie dzieci mieszkańca DPS przed wstępni to wyłącznie rodzice mieszkańca DPS
4..Gmina, z której osoba została skierowana do DPS – uczestniczy wyłącznie w przypadku, gdy osoby wymienione powyżej nie pokrywają pełnej odpłatności.

W ustawie nie ma żadnego przepisu obejmującego wnuki ani prawnuków.

- obciążanie wnuków bez podstawy prawnej,
- pomijanie art. 5 przy osobach mieszkających za granicą,
- nieprawidłowe prowadzenie wywiadów środowiskowych,
- błędne ustalanie katalogu osób zobowiązanych.

Moje analizy powinny być wykorzystywane zarówno w odwołaniach, jak i w sprawach kierowanych przeciwko pracownikom gminnym za przekroczenie uprawnień z prawa karnego (art. 231 k.k.), cywilnego (art. 417 k.c.) oraz przepisów k.p.a. do Prokuratury Krajowej, Okręgowej lub Regionalnej. Stanowią one materiał dowodowy wykazujący, że OPS, SKO i WSA świadomie wydają decyzje niezgodne z literalną wykładnią ustawy o pomocy społecznej, co umożliwia ich obalanie w postępowaniach. Jednocześnie obalają interpretacje MRPiPS, które mimo wieloletniej wiedzy o nieprawidłowościach celowo utrzymują nieprecyzyjne przepisy, tworząc przestrzeń do ich dowolnego, fiskalnego stosowania

Celem mojej pracy jest przywrócenie zgodności praktyki z literalną wykładnią ustawy oraz uporządkowanie procedur, które od lat budzą wątpliwości w pomocy społecznej.

Pobierz pliki


Czy osoba, która uiściła opłatę wstępną i złożyła wniosek o zwolnienie, musi płacić dalej?

2026-05-10 10:07:40, komentarzy: 0

Czy osoba, która uiściła opłatę wstępną i złożyła wniosek o zwolnienie, musi płacić dalej? Najczęstszy błąd OPS przy art. 64

 

Na forum OPS.pl pojawiło się pytanie, które dotyczy jednego z najczęstszych błędów w praktyce OPS:


czy osoba zobowiązana do ponoszenia odpłatności, która uiściła opłatę wstępną i jednocześnie złożyła wniosek o zwolnienie, powinna nadal płacić do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia?

 

W wielu gminach odpowiedź brzmi: „tak, musi płacić dalej”.


Tymczasem ustawa mówi coś zupełnie innego — a praktyka OPS jest sprzeczna z art. 103 ust. 2, art. 64 oraz oficjalnym stanowiskiem ministerstwa z 2008 r.

Ten artykuł wyjaśnia, dlaczego żądanie dalszych wpłat jest bezprawne i jak powinna wyglądać prawidłowa procedura.

 


 

1. Opłata wstępna to nie zgoda na dalsze obciążenia

 

W wielu OPS‑ach panuje przekonanie, że:

 

„Skoro ktoś zapłacił opłatę wstępną, to znaczy, że zgodził się płacić dalej.”

 

To jest nieprawda.

 

Opłata wstępna:

 

  • jest tylko zabezpieczeniem kosztów pierwszego miesiąca,
  • nie przesądza o dalszej odpłatności,
  • nie zastępuje umowy z art. 103 ust. 2,
  • nie wyłącza prawa do zwolnienia z art. 64.

 

Osoba, która zapłaciła opłatę wstępną, nadal ma pełne prawo:

 

  • złożyć wniosek o zwolnienie,
  • żądać badania możliwości,
  • odmówić podpisania umowy,
  • odwołać się do burmistrza.

 

2. Wniosek o zwolnienie uruchamia nowe postępowanie

Z chwilą złożenia wniosku o zwolnienie OPS musi wszcząć postępowanie administracyjne.

 

To oznacza:

 

  • obowiązek ustalenia stanu faktycznego (art. 7 i 77 k.p.a.),
  • obowiązek zbadania możliwości (art. 103 ust. 2),
  • obowiązek rozważenia przesłanek zwolnienia (art. 64),
  • obowiązek wydania decyzji.
 

Do czasu zakończenia tego postępowania nie ma podstawy prawnej, aby żądać dalszych wpłat.

 

Dlaczego?

 

Bo wysokość opłaty nie jest jeszcze ustalona.


 

3. Ministerstwo potwierdziło to w 2008 r. — najważniejsze pismo w historii DPS

 

W piśmie SPS‑023‑419/08 ministerstwo napisało:

 

„Przy ustalaniu odpłatności brana jest pod uwagę rzeczywista sytuacja materialna rodziny, w taki sposób, aby obciążona opłatą sama nie znalazła się w sytuacji wymagającej wsparcia pieniężnego z pomocy społecznej.”

 

To oznacza:

 

  • OPS nie może żądać wpłat „w ciemno”,
  • OPS nie może obciążać osoby, zanim zbada jej sytuację,
  • OPS nie może wymagać opłat, które mogą okazać się nienależne.

 

Żądanie dalszych wpłat przed rozstrzygnięciem wniosku o zwolnienie jest sprzeczne z tym stanowiskiem.


 

4. Art. 64 — przepis ochronny, który OPS‑y ignorują

 

Art. 64 mówi jasno:

 

  • OPS musi rozważyć zwolnienie,
  • katalog przesłanek jest otwarty,
  • zwolnienie może być całkowite lub częściowe,
  • decyzja musi uwzględniać sytuację życiową osoby zobowiązanej.

 

Jeśli OPS żąda dalszych wpłat, zanim rozpatrzy wniosek o zwolnienie, to:

 

  • narusza art. 64,
  • narusza art. 103 ust. 2,
  • narusza art. 7 i 77 k.p.a.,
  • działa wbrew zasadzie zaufania (art. 8 k.p.a.).

 

5. Czy osoba powinna płacić do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia?

Nie.

 

Osoba zobowiązana nie ma obowiązku dokonywać dalszych wpłat, dopóki:

  • nie zostanie ustalona wysokość opłaty w drodze umowy, albo
  • nie zostanie wydana decyzja o zwolnieniu lub odmowie zwolnienia.

 

Dlaczego?

 

  1. Nie ma ustalonej wysokości opłaty.
    Nie można żądać wpłat bez podstawy prawnej.
  2. Trwa postępowanie o zwolnienie.
    Wynik może być korzystny dla osoby zobowiązanej.
  3. OPS musi najpierw zbadać możliwości.
    A nie żądać pieniędzy „z góry”.
  4. Opłata wstępna nie tworzy obowiązku dalszych wpłat.
  5. Ministerstwo potwierdziło, że nie wolno obciążać osoby ponad jej możliwości.

 

6. Co powinna zrobić osoba zobowiązana?

 

Może napisać do OPS:

 

  • że złożyła wniosek o zwolnienie,
  • że do czasu rozstrzygnięcia nie ma podstawy prawnej do żądania wpłat,
  • że opłata wstępna została uiszczona,
  • że dalsze żądania naruszają art. 103 ust. 2 i art. 64.
 

Może też:

 

  • odmówić podpisania umowy,
  • odwołać się do burmistrza (art. 64),
  • złożyć zażalenie na przewlekłość postępowania.

 

7. Prawidłowa procedura ustalania odpłatności za DPS — krok po kroku

 

Przykład z forum OPS.pl pokazuje, że OPS-y bardzo często zaczynają od końca, czyli od kryteriów 300%. Tymczasem ustawa przewiduje zupełnie inną, trzystopniową procedurę.


 

Krok 1 — ustalenie możliwości (art. 103 ust. 2)

 

OPS musi ustalić:

 

  • stan zdrowia,
  • koszty utrzymania,
  • obciążenia rodzinne,
  • realne warunki życia,
  • zdolność do zaspokojenia podstawowych potrzeb.

 

Jeśli możliwości = 0 zł, to:

 

  • postępowanie kończy się na tym etapie,
  • nie wolno stosować kryteriów,
  • nie wolno wydawać decyzji,
  • nie wolno obciążać dzieci,
  • różnicę dopłaca gmina.

 

Krok 2 — zastosowanie kryteriów (tylko jeśli istnieją możliwości)

Jeżeli osoba ma jakiekolwiek możliwości, np. 500 zł, dopiero wtedy stosuje się kryteria dochodowe.

 

Kryteria nie mogą być stosowane:

  • jako pierwszy krok,
  • automatycznie,
  • wobec osoby, która nie ma możliwości,
  • zamiast analizy sytuacji faktycznej.

 

Krok 3 — porównanie możliwości z kryteriami

  • jeśli kryteria wskazują kwotę wyższą niż możliwości → obowiązują możliwości,
  • jeśli kryteria wskazują kwotę niższą → obowiązują kryteria,
  • jeśli kryteria wskazują 0 zł → nie można obciążyć w ogóle.

 

Przykład:

 

  • możliwości = 500 zł
  • kryteria = 1200 zł

→ górna granica to 500 zł, nie 1200 zł.


 

8. OPS-y mieszają alimenty z odpłatnością za DPS — a to dwa różne światy prawne

 

OPS-y często powołują się na „obowiązek alimentacyjny”, co jest błędem systemowym.

 

  • KRO reguluje alimenty,
  • ustawa o pomocy społecznej reguluje odpłatność za DPS.

 

To są dwa różne światy prawne.


 

**Dzieci mają obowiązek alimentacyjny wobec rodzica — to prawda.

Ale alimentacja ≠ DPS.**

 

Alimentacja dotyczy:

  • jedzenia,
  • leków,
  • podstawowych potrzeb,
  • sytuacji niedostatku.

 

Natomiast:

 

DPS nie jest alimentacją.

 

Dlatego:

  • dziecko nie płaci alimentów na DPS,
  • OPS nie może powoływać się na KRO,
  • jedyną podstawą jest umowa z art. 103 ust. 2 — jeśli dziecko ma możliwości.

 

Wnuki NIE mają obowiązku alimentacyjnego wobec dziadków — i to jest fakt

 

Wnuki mają obowiązek alimentacyjny wobec dziadków tylko wtedy, gdy:

  • dzieci nie żyją,
  • albo nie mogą płacić,
  • albo są w niedostatku.

Ale nawet wtedy:

 

Obowiązek wnuków nie obejmuje kosztów DPS.

To oznacza:

 

Wnuki i prawnuki nie mają obowiązku płacić za DPS — nigdy.

 

OPS nie ma prawa ich obciążać:

  • ani decyzją,
  • ani umową,
  • ani wezwaniem do wywiadu.

 

Wniosek

 

Osoba, która uiściła opłatę wstępną i złożyła wniosek o zwolnienie, nie ma obowiązku dokonywać dalszych wpłat, dopóki OPS nie zakończy postępowania i nie ustali wysokości opłaty zgodnie z art. 103 ust. 2 i art. 64.

 

Żądanie dalszych wpłat:

 

  • nie ma podstawy prawnej,
  • narusza przepisy k.p.a.,
  • jest sprzeczne z pismem ministerstwa z 2008 r.,
  • może prowadzić do nienależnych świadczeń, które OPS będzie musiał zwrócić.

 

Prawo jest jasne.
To praktyka OPS wymaga korekty.

« powrót

Dodaj nowy komentarz

Ustawa, która miała chronić, została w praktyce przekształcona w narzędzie fiskalne. Ustawa o pomocy społecznej została napisana tak, aby spełniać wymogi Konstytucji i prawa unijnego, jednak ustawodawca nie zapewnił gminom środków na realizację jej zadań. W efekcie powstała przestrzeń, w której przez lata rozwijał się nieformalny układ interpretacyjny. Literalne brzmienie ustawy pozostawało w cieniu, a praktyka urzędnicza zaczęła żyć własnym życiem. Z czasem to właśnie ta praktyka — a nie ustawa — stała się podstawą działania OPS‑ów, SKO oraz sądów administracyjnych. 
Akt prawny, który miał chronić rodzinę, został przekształcony w narzędzie fiskalne, które przez szesnaście lat drenowało rodziny zamiast je wspierać.​

Moje publikacje na OPS.pl
Pełna lista artykułów, analiz i raportów dostępna jest tutaj:

• organ musi badać możliwości,
• nie wolno ustalać opłaty wyłącznie na podstawie kryteriów,
• możliwości to sytuacja osobista, zdrowotna, rodzinna i majątkowa,
• pominięcie możliwości narusza art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a.
NSA oddalił skargę SKO, które twierdziło, że wystarczy sam dochód.Sąd uznał to stanowisko za błędne.