Warto przypomnieć fragment z artykułu Rzeczpospolitej, w którym przytoczono moją analizę:

To zdanie okazało się prorocze.

W czasie kryzysu zadłużeniowego, który dotknął Grecję, media powtarzały, że „strefa euro ma problem”.To była błędna narracja.

Prawda była inna:

   dokładnie tak, jak opisałem to w 2004 roku.

Gdyby Grecja była samotną wyspą z własną walutą:

- jej waluta załamałaby się,

- stopy procentowe eksplodowałyby,

- banki mogłyby upaść,kryzys byłby znacznie głębszy.

Euro i wspólnota uratowały stabilność.

Polska gospodarka jest:

- w 70% związana z handlem ze strefą euro,

- powiązana cenowo z euro,

- finansowana kapitałem patrzącym na euro,

- stabilizowana przez kursy krzyżowe i arbitraż.

👉 Złoty zachowuje się jak waluta strefy euro, ale nie ma jej ochrony.

To sytuacja niepełna i ryzykowna.

Arbitraż natychmiast wykorzystuje różnice cen między rynkami.

Jeśli EUR/PLN „odjedzie” w stronę niezgodną z kursami krzyżowymi:

- inwestorzy kupują tam, gdzie taniej,

- sprzedają tam, gdzie drożej,

- kurs wraca do równowagi.

👉 Złoty nie może iść w swoją stronę, jeśli kursy krzyżowe mówią co innego.

W debacie publicznej wciąż funkcjonuje przekonanie, że frank szwajcarski jest „najbezpieczniejszą walutą świata”.

To poświadczenie powstało w czasach sprzed euro, kiedy Europa była podzielona na kilkanaście małych walut.

Dziś jednak:

- euro jest jedną z trzech najważniejszych walut świata,

- frank jest walutą małą, podatną na skoki,

a Szwajcaria nie robi nic, aby zmienić swoją przestarzałą „łatkę bezpiecznej przystani”.

To milczenie jest ryzykowne — bo przy większym nacisku na franka Szwajcaria może sobie nie poradzić.

W 2015 roku świat masowo wymieniał euro na franki.

Frank skoczył o 30% w kilka minut.

To był moment, w którym:

- rynek przestał działać normalnie,

- eksport stanął na krawędzi,

- firmy były blisko bankructwa,

- banki miały gigantyczne ryzyko,

- gospodarka była o krok od katastrofy.

- eksportu,

- miejsc pracy,

- stabilności finansowej,

- rynku kredytów,

- banków,

- całej gospodarki.

A mówimy o jednym z najbogatszych krajów świata.

Euro:

- eliminuje ryzyko kursowe,

- stabilizuje ceny,

- obniża koszty kredytów,

- chroni przed spekulacją,

- daje przewidywalność,

- usuwa konieczność bronienia waluty rezerwami,

- stabilizuje gospodarkę w kryzysach globalnych.

👉 To tarcza, której złoty nie ma.

Dwa scenariusze XXI wieku — i tylko jeden daje siłę

W globalnej gospodarce skala decyduje o wszystkim.

Europa zjednoczona:

- jeden z największych rynków świata,

- realna siła negocjacyjna wobec USA i Chin,

- wysoka atrakcyjność dla inwestorów.

Europa rozbita:

- 27 małych, rozproszonych rynków,

- słaba pozycja negocjacyjna,

- odpływ kapitału.

Przekonanie, że frank szwajcarski jest „najbezpieczniejszą walutą świata”, powstało w czasach, gdy Europa miała kilkanaście własnych walut.

Wtedy rzeczywiście frank wydawał się stabilniejszy niż waluty poszczególnych państw.

Jednak po wprowadzeniu euro sytuacja zmieniła się całkowicie.

Mimo to stary mit wciąż funkcjonuje w głowach wielu inwestorów — choć nie ma już logicznych podstaw.

Wystarczy spojrzeć na skalę obrotu:

- handel w euro to gigantyczny rynek globalny,

- handel we franku to ułamek tej wielkości.

Porównywanie euro do franka jest jak porównywanie igły do  stogu siana: igła to frank, stóg to euro.

Podobnie złoty i inne waluty krajów UE, które uparcie trzymają się własnych walut — wszystkie są mikroskopijne w porównaniu z euro.

👉 Euro jest ochroną, bo stoi za nim wspólnota.

W Europie obowiązują jednakowe zasady rynku dla małych i dużych firm.

Jednocześnie został wybrany głosami zwykłych obywateli, a nie garstki najbogatszych.

To nie jest polityka rynku — to polityka siły.

A polityka siły nigdy nie prowadzi do trwałych, zdrowych rozwiązań.

Rynek prędzej czy później to zweryfikuje.

Inwestorzy mogą wycofać się ze spółek, które wspierają taki kierunek działania — tak jak stało się to w przypadku Tesli, gdy rynek zareagował na decyzje niemające nic wspólnego z logiką gospodarczą.

Kursy krzyżowe (EUR/USD, USD/CHF, EUR/CHF itd.) decydują o zachowaniu wszystkich walut świata.

Złoty jest tylko pochodną tych relacji.

Dlatego:

- euro rośnie wobec dolara → złoty rośnie,

- euro spada wobec dolara → złoty spada,

- euro stabilne → złoty stabilny.

Panika:

- jest emocjonalna,

- trwa krótko,

- jest napędzana mediami.

Arbitraż:

- działa 24/7,

- jest natychmiastowy,

- koryguje każdą nieprawidłowość.

👉 „Górka kursowa trwa krótko. Kurs wraca do proporcji.”

Szwajcaria:

- nie dementuje mitu o „bezpiecznym franku”,

- nie edukuje inwestorów,

- nie ostrzega, że jej waluta jest zbyt mała, aby wytrzymać globalny napływ kapitału.

A prawda jest brutalna:

Po nagłym umocnieniu:

- frank stałby się przewartościowany,

- eksport załamałby się natychmiast,

- inwestorzy ponieśliby gigantyczne straty względem euro,

- gospodarka mogłaby się zatrzymać.

To pokazuje, że „bezpieczny frank” to mit, który działa tylko w czasach spokoju.

W czasach kryzysu — jest tykającą bombą.

Polska nie ma:

- takich rezerw jak Szwajcaria,

- takiego sektora finansowego,

- takiej pozycji globalnej,

- takiej siły waluty,takiej zdolności do interwencji.

👉 Gdyby świat masowo wymieniał euro na złotego lub  odwrotnie — Polska nie miałaby narzędzi, by to zatrzymać.

Skutki byłyby dramatyczne:

- gwałtowne osłabienie złotego,

- wyższe stopy procentowe,

- droższe kredyty,

- panika na rynku,

- ucieczka kapitału,

- problemy firm,

- spowolnienie gospodarki.

To fakt:

👉 Każde państwo, które przyjęło euro, zachowało pełną suwerenność — i zyskało stabilność.

Euro nie odbiera niezależności.

Euro daje bezpieczeństwo.

👉 Europa zjednoczona = siła, stabilność, bezpieczeństwo, konkurencyjność.

W XXI wieku skala jest wszystkim.

A skala powstaje tylko dzięki jedności.